top of page

InItalia
een verrassend blog met artikelen over verborgen schatten in
Italië en wetenswaardigheden over cultuur en geschiedenis
Zoeken


Een spectaculair kluizenaarsnest: de Eremo di Santo Spirito a Maiella
Een paar jaar geleden maakte ik een reis door Abruzzo. Op het programma stonden tal van kleinere plaatsjes die ik nog niet kende, een herbezoek aan L’Aquila en een waslijst aan oude kerken en kloosters. Nou ja, programma: verlanglijst is een beter woord. Als ik door Italië reis, leef ik bij de dag en zie dan wel hoe het loopt. Het gros van de verlanglijst komt toch nooit af. Enfin, de categorie ‘kerken en kloosters’ stond dit keer hoog genoteerd, want van alle regio’s in Ital
Alfons Caris
4 dagen geleden4 minuten om te lezen


San Pietro delle Immagini - te mooi voor een veldkerk, en waarom heet hij eigenlijk zo?
Op Sardinië vind je meer romaanse kerken dan je misschien zou verwachten, zeker als je bedenkt dat veel van die kerken stijlinvloeden laten zien die afkomstig zijn van het vasteland van Italië. Met dat ‘andere’ Italië had het eiland historisch en cultureel nooit veel van doen, maar in de periode waarin deze kerken werden gebouwd was er sprake van nauwe relaties met stadstaten zoals Pisa en Genua, die handelscontacten met Sardinië hadden en er nederzettingen vestigden. En dan
Alfons Caris
20 feb3 minuten om te lezen


Pordenone, de gevels van Friuli
Er staan nu een stuk of honderd verhalen op InItalia. Bijna alle twintig regio’s die Italië kent, komen daarin aan bod. Alleen Val d’Aosta en Friuli ontbreken nog. Van Val d’Aosta heb ik te weinig fotomateriaal en wat ik heb is te oud, maar aan Friuli gaan we dit keer iets doen: we bezoeken Pordenone. Pordenone, het klinkt niet echt Italiaans, vond ik altijd, maar nu ik me erin verdiep blijkt de naam toch echt te wortelen in de tijden van het oude Rome. De plaats heette toen
Alfons Caris
23 jan3 minuten om te lezen


Een eerbetoon aan de Italiaanse deur (2)
In de loop van de tijd heb ik op mijn reizen door Italië heel wat foto’s gemaakt, alles bij elkaar tienduizenden. Eerlijk gezegd was het vastleggen van wat ik onderweg allemaal tegenkwam een nogal manische bezigheid, die maar al te vaak ongeduld en ergernis opriep bij de lieve gezinsleden die me vergezelden. Alleen wanneer ik solo op pad was, kon ik me ongegeneerd uitleven. Fotograferen doe ik nog steeds volop en vandaag de dag ben ik maar wat blij met al het materiaal dat zi
Alfons Caris
26 dec 20252 minuten om te lezen
bottom of page